Songtoday.com™
ติดต่อโฆษณา © โทร: 081-775-0013 : Songtoday.com
เครื่องมือจัดการกระทู้   Switch to Linear ModeSwitch to Hybrid ModeSwitch to Threaded Mode
รูปส่วนตัว ยัยมู๋อ้วน
Super Moderators


สมัครเมื่อ: 2008-04-30
โพสต์: 369
Level: 17 HP: 7 / 422
MP: 123 / 13856
EXP: 91%
วิญญาณแห่งห้องปิดตาย

ตอนนั้นผมไปเข้าค่ายที่ค่ายฝึกต่างจังหวัดกับทางโรงเรียน โดยที่ค่ายจะมีทหารมาฝึก ที่พักที่เราต้องอาศัยนอนตอนกลางคืนนั้นเป็นอาคารไม้เก่า2ชั้นติดกันเป็นแถว อาคารนี้เก่ามากดูท่าทางจะเกิน100ปีด้วย วันนั้นเป็นวันแรกที่เราไปถึง พอพวกเราลงจากรถเสร็จครูฝึกก็ให้ไปเข้าแถวประจำกองเดินไปที่พักและเก็บข้าวของตนให้เรีบยร้อยก่อนจะลงมาฝึกครั้งแรก โดยพวกพี่ทหารให้เวลาเก็บของแค่ 5 นาที ระหว่างที่เราเดินขึ้นไปบนอาคารไม้หลังเก่าที่ดูท่าทางจะเก่าซอมซ่อแล้วยังมีกลิ่นไอโบราณๆแบบบอกไม่ถูกอีก อาคารพักของเราเป็นอาคารเก่าระเบียงหน้าห้องยาวจนไปสุดทาง พอผมไปเก็บของในห้องเรียบร้อยแล้วระหว่างที่กำลังจะเดินลงมาผมก็เหลือบไปเห็นห้องปิดตายทางด้านริมสุดระเบียง ผม
ก็เลยนึกสงสัยพาเพื่อนไปดู2คน และที่ว่าห้องปิดตายก็จริงอย่างที่ว่า ประตูมันถูกล็อคแถมยังเอาไม้มาปิดตอกไขว้ไว้อีกแล้วด้านบนรู้สึกจะติดยันต์ไว้ด้วย ผมแปลกใจมากเลยเกิดความอยากรู้อยากเห็น พอดีเหลือบไปเห็นช่องหมาลอดที่มีคนเอาแผ่ไม้มาปิดรูนั้นเป็นรูใหญ่มากผมกะจะเข้าไปดูแต่พวกทหารดันเป่านกหวีดเรียกเข้าแถวอยู่ข้างล่างเสียก่อนเลยอด วันนั้นทั้งวันเรายุ่งอยู่กับกิจกรรมสุดโหดที่ฝึกโดยพวกทหารรุ่นพี่(ที่ไร้เมตตาต่อเด็กๆอย่างเรา) ตกเย็นเราทานอาหารในโรงอาหารเรียบร้อยแล้วพวกครูฝึกก็ให้แยกย้ายไปอาบน้ำสะสางตัวให้เสร็จก่อนขึ้นนอน ตอนนี้แหละที่ผมและเพื่อนๆได้โอกาศไปสำรวจห้องลึกลับที่ว่า ในขณะที่เด็กคนอื่นกำลังอาบน้ำกันซู่ซ่าผมกับเพื่อนอีก2คนพากันแอบไปที่อาคารนอนแล้วขึ้นไปห้องปิดตายที่ว่า ตอนนั้นเป็นยามเย็นมากแล้วที่อาคารไม่ได้เปิดไฟสักดวงเลยตอนแรกผมก็ถอดใจ

เพราะว่าลังเลที่จะถูกครูฝึกพบเข้า แต่เพื่อนจอมตื้ออีกคนบอกว่ามาขนาดนี้แล้วจะถอดใจได้ยังไงเราจึงพากันลอดเข้าไปในห้องปิดตายนั้น บรรยากาศข้างในน่ากลัวมากและไม่มีแสงฟส่องเลยสักดวงนอกจากไฟฉายที่เรากำไว้แน่นอยู่ในมือ พวกเราสาดส่องแสงไฟไปทั่วดูสิว่าจะเจอกับอะไร แต่แล้วก็พบกับอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกรง ใช่... มันกรงขังชัดๆเลยแถมยังยาวเป็นแถวไปสุดชั้นได้ดินอีก ผมเดินไปสะดุดกับโซ่ใหญ่ๆเข้าเลยหกล้ม เพื่อนมันก็บอกว่าให้เดินลงไปดูที่ห้องใต้ดินแต่ผมไม่ไปเพราะพากันมานานมากแล้วควรจะไปรวมแถวกับพวกข้างล่างซักทีก่อนที่จะถูกจับได้

ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินลงมาผมก็แปลกใจว่าทำไมถึงมีคุกมีตารางมาอยู่ในที่ๆเรามาฝึกแบบนี้ได้และยังคิดไปต่างๆ นา และแล้วก็ถึงเวลานอน พวกเราถูกครูฝึกเร่งเร้าให้ไปถึงเตียงให้เร็วที่สุดและเขาจะปิดไฟอาคารภายในเวลา5นาที พวกเรากลัวถูกทำโทษเลยทำตามที่เขาบอกเข้าแถวเดินไปอย่างเร็ว พอกลับมาที่ห้องพักของเราจะมีเตียงประจำแต่ละที่ของทุกคน ผมดีใจที่จะได้ขึ้นนอนหลังจากที่ฝึกอย่างทรหดมาทั้งวัน และผมก็ยังอดคิดถึงเรื่องห้องปิดตายนั้นไม่ได้ และแล้วเขาก้ปิดไฟ ตอนนี้ทั่วทั้งอาคารมีแต่ความเงียบสงัดและเสียงร้องห้องจั๊กจั่นที่ดังระงมอยู่ทางป่ารอบข้าง ผมง่วงนอนเต็มทีเหลือเคลิ้มหลับไป ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่มันก็เกิด เพราะกลางดึกที่ผมหลับเป็นตายอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงคนร้องโหยหวนดังมาจากแห่งไหนไม่ทราบ ผมลืมตาขึ้นฟังเสียงร้องดหยหวนนั้น แล้วก็มีเสียงอะไรคล้ายๆแส้กำลังฟาดคน

ฟั่บ! ฟั่บ! เสียงผู้ที่ถูกฟาดร้องโหยหวนทรมาน นอกจากนี้ยังมีเสียงอะไรบางอย่างคล้ายๆเหล้กกระทบกัน แก้ง แก้ง ดังอยู่เรื่อยๆ ผมประหลาดใจอย่างที่สุดบวกกับความกลัวที่แล่นเข้าจับสมอง...ผมหยิบนาฤกาปลุกมาดูก็รู้ว่าตอนนี้ตี1แล้วไม่ใช่เวลาของคนอย่างเราๆจะมาทำอะไรหรอก ผมกลัวมากรู้ดีว่าโดนอะไรบางอย่างสั่งสอนเข้าแล้ว และทันใดนั้นก็ ท่ามกลางความมืดมิดในห้องโถงที่ทุกๆคนนอนหลับอยู่ ผมก้ได้ยินเสียงคนลากโซ่...ลากมาแต่ไกล ดัง คลืด คลืด คลืด เสียงนั้นดังมาจากสุดทางระเบียงซึ่งนั้นก็คือห้องปิดตายที่ว่า!!! เสียงลากโซ่ค่อยๆไกล้เข้าๆเรื่อย คนมาหยุกที่หน้าห้องโถงของเรา เสียงลากโซ่ก็หยุดชะงักตรงหน้าต่างริมห้องแล้วเงียบไป ผมตกอยู่ในความเงีบยขณะที่บรรยากาศรอบๆหนาวขึ้น ทันใดนั้นหน้าต่างก็ค่อยๆเปิดแง้มออกช้าๆเบาๆ แอ๊ดดดดด... ผมตาค้างมองออกไปที่หน้าต่าง...เห็นชัดๆเลยว่าเป็นคนเนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือด เสื้อผ้าสีขาวขาดรุ่ย และแขนทั้งสองข้างที่ถูกล่ามโซ่ใหญ่ไว้ ผมแน่ใจมากๆว่าเห็นอย่างที่ตาเห็นแม้มันจะมืดมากก็ตาม เขาผู้นั้นค่อยๆหันตัวจากด้านข้างมาหาทางด้านผมแต่ผมกลัวที่จะได้เห็นเลยรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมโปลงนอนตัวสั่นทันใด ลงท้านด้วยเสียงหน้าต่างค่อยแง้มปิดเองเบาๆ ผมข่มตาหลับไปทันใด

เช้าวันรุ่งขึ้น

ผมตื่นมาทำภารกิจส่วนตัวแต่เช้า ก่อนที่จะลงไปเข้าแถว และวันนี้เองผมก้ได้คำตอบจากคนงานกวาดใบไม้แก่ๆว่า ก่อนที่ที่นี่จะมาเป็นสถานฝึกที่นี่เคยเป็นเรือนจำลับที่ทำโทษนักโทษทรมานเยี่ยงสัตว์มาก่อน เขาชี้ไปให้ดูทางอาคารนอนของผม "โน่น...ห้องทางด้านริมระเบียงโน่นเคยมีนักโทษตายกันเป็นร้อยเลย เขาจะเอาศพมาไว้ห้องนั้นก่อนส่งศพไปแหละ แต่อย่าบอกใครนะ...คนที่นี่เขาไม่ให้บอก กลัวคนจะตกใจ" ผมได้ฟังดังนั้นถึงกับผงะหลังหน้าซีดเลย ก็ห้องปิดตายที่ผมแอบลอกเข้าไปกับเพื่อนนั่นแหละที่เป็นเหตุให้ผมเจอกับเรื่องน่ากลัว ผมเลยไม่กล้าเข้าใกล้ห้องนั้นอีกเลย

ตกเย็นหลังเสร็จการฝึกของวันนี้ ผมแอบมาจุดธูปขอคมากับเพื่อนที่เคยไปลบหลู่สถานที่เขาและกล่าวขอโทษไม่ให้เขามาหลอกหลอนผมตอนกลางคืนอีก และแล้วก้ไม่มีเรื่องประหลาดอะไนเกิดขึ้นอีกเลย นอกจากเสียงร้องทรมานตอนกลางคืนซึ่งแว่วเบามาเป็นเป็นระยะแล้วก้หายไป แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากรีบข่มตานอนต่อไป เช้าวันที่3ก็เป็น

วันที่เราขึ้นรถกลับกัน ผมดีใจมากที่ได้กลับบ้านและไม่ต้องมาเจอกับเรื่องหลอนๆนี้อีก...วิญาณที่วนเวียนอยู่กับความ

ทรมานก่อนตาย วิญญาณ...ที่ไม่ยอมไปเกิด...
ตอบพร้อมอ้างข้อความ
Bookmarks
ขณะนี้มีผู้ใช้งานกำลังดูกระทู้นี้อยู่ : 1 คน ( เป็นสมาชิก 0 คน และ บุคคลทั่วไป 1 คน )
 
เครื่องมือจัดการกระทู้ ตัวเลือกการแสดงผล
Linear Mode Linear Mode
กฎการโพสต์ข้อความ
You may not post new threads
You may not post replies
You may not post attachments
You may not edit your posts

BB code is เปิด
Smilies สถานะ เปิด
[IMG] สถานะ เปิด
HTML สถานะ เปิด
Trackbacks are ปิด
Pingbacks are ปิด
Refbacks are ปิด
กระโดดไป:

เวลาทั้งหมดอยู่ในเขตเวลา GMT +7. และเวลาในขณะนี้คือ 01:40 PM.
ติดต่อเรา - Songtoday.com™ - เอกสารเก่า - ขึ้นบนสุด
Display Pagerank

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30